जवळपास दहा मिनिटे तो पवनच्या लंडाला चोकत राहिला आणि आता तर तो त्याचा लंड वरून खालीपासून चाटत होता. त्याचा प्रिकम तो मधासारखा चाटत होता. आता पवनला धीर धरवत नव्हता.
“उठ…” तो आपला लंड मागे घेत म्हणाला. आदेशच दिला.
सुबोध उठल्यावर पवनने त्याच्या पायाखाली आणि कमरेमागे हात टाकले आणि त्याला उचलून घेतलं. तो तसाच त्याला घेऊन सुबकच्या खोलीकडे निघाला. अचानकपणे बाहेरच वातावरण बदलू लागलं.
पवनने सुबोधला बेडवर पडून राहण्यास सांगितले आणि त्याची पॅन्ट व कपडे काढण्यास सांगितले. सुबोधने पवनच्या सांगण्यानुसार सगळे कपडे काढले आणि बेडवर पडून राहिला.
एखाद्या नागाप्रमाणे फणा काढल्यागत पवनचा लंड डोलत होता. त्या नागाला पवनने आपल्या हातानी थांबवलं. तो आतच नाही जाणार बिळात. आता पवन सुबोधवर पालथा झाला, त्याने आपले तोंड सुबोधच्या पायाकडे व पाय तोंडाकडे करून तो झोपला, त्याने सुबोधच्या मांड्या फाकवल्या व आपली जीभ सुबोधच्या गांडीत सारली, त्याच्या फटीतून फिरत फिरत त्या जिभेने भोकाची रस्ता शोधला.
घट्ट असलेल्या त्या छिद्रा भोवती लहान लहान सुरकुत्या होत्या. तिथे जिभ फिरताच सुबोधची गांड थरथरली. पवन आपली जिभ सुबोधच्या भोकातून सर्व बाजूंनी फिरवू लागला. त्याच्या भोकाला आणखीच पाणी सुटले. ते तो मोठ्या चवीने चाटू लागला. अधून मधून तो सुबोधच्या मऊमऊ बोच्याचा चावा घेत होता. त्याचे सळसळते हात जोरात त्याचा बोचा आपल्या पंज्यात आवळत होते, नखं रूतवत होते.
पवन सुबोधच्या मागे उभा राहिला, त्याने सुबोधच्या गांडीवर हात फिरवला आणि लंडावर थुंकला. त्याने परत आपल्या हातावर थुंकी टाकली आणि लवड्याला चोळू लागला आणि सुबोधच्या गांडीत त्याला ठेऊन जोर लावला.
“आआआहहहहहहहहहहहह जरा हळू” सुबोध ओरडला.
“हो” पवन म्हणला.बेफिकीरी ने.
पवनने परत जोर लावला. पवनने स्वतःच्या लवड्याचा अग्रभाग बरोबर सुबोधच्या गांडीच्या भोकावर दाबला लंड गप्पकन आतमध्ये गेला. सुबोधच्या भोकाला सुटलेल्या पाण्याने काम सोपं केलं होतं. सुबोधने उडी मारली, “हा… अह्ह्ह्ह…!!” त्याच्या तोंडातून थोडासा श्वास बाहेर आला.
पवनने आपला सुपाडा आतून बाहेर परत आत ढकलला होता, सुबोध किंचाळला. पुढे त्रास नको म्हणून. पवनने फटकारले… “श्… शांत हो!”
पवन सुबोधचा खांदा धरून तो सुबोधच्या गांडीला हलके हलवू लागला. पवनने आपले संपूर्ण शरीर सुबोध वर ढकलून दिले. हाताने सुबोधच तोंड मागे वाळवून पवनने सुबोधचे गरम ओठ पिळले. सुबोध पण आता त्याचा गुळगुळीत बोचा एकदम वेगाने उंचावून स्वतःची गांड मारून घेता होता, सुबोध त्याच्या लवडयाचा आनंद घेत होता. पवन सुबोधमध्ये इतका हरवला होता की त्याने झवता झवता त्याच्या मानेचाच चावा घेतला.
बेचारा सुबोध ओरडून म्हणाला, “आयह्ह…!!”
“काय झालं?” पवन हसत म्हणाला.
“जोरात चाऊ नकोस…” तो विव्हळत म्हणाला.
पवनने काहीच उत्तर दिले नाही. त्याचा लंड सुबोधच्या गांडीला पंपाप्रमाणे झवत होता. सुबोध त्याचा त्रास सहन करू शकत नव्हता, कधीकधी तो पवनची पकड सरकवत, कधीकधी तो थोडासा उसासा बाहेर काढत, परंतु तो सगळं सहन करत होता. बाहेर जणू काळे ढग जमा झाले होते. खोलीतील प्रकाश कमी झाला होता. प्रकाशाबरोबर प्रेम, आसूया पण कमी झाली होती. पवनचा जोर वाढत होता.
सुमारे वीस मिनिटे पवन सुबोधच्या गांडीमध्ये त्याच्या लंड घालून मागे पुढे करत राहिला, मग त्याने सुबोधच्या खांद्याला जोरात पकडले आणि थोडासा आवाज सुबोधच्या बोच्यात परत एकदा त्याचा लंड घुसवला, “हा… आह…!!”
सुबोधला त्याच्या बुळबुळीत झालेल्या भोकात गरम आणि घट्ट असं पवनच गरम वीर्य जाणवले. पवनने लंड बाहेर काढला. त्याबरोबर हळूहळू तो चिक पण बाहेर आला. तो लंड पवनने तसाच सुबोधच्या बोच्याच्या फटीत ठेऊन सुबोधच्या पाठीवर पडला.अजून ही त्यात ताठरता होती. पवन जवळजवळ पाच-एक मिनिट तसाच सुबोधच्या पाठीवर पडून राहिला.
काही वेळानंतर सुबोध जागा झाला. खिडक्यातील प्रकाशावरून त्याने अंदाज बांधला की बाहेरील वतावरण काळ, गडद झालं होतं. बाहेर अंधार झाल्यासारखे वाटत होतं.
“उठ माझं अंग दुखायला लागलंय” सुबोध उठण्याचा प्रयत्न करत म्हणाला. पण पवन करून काहीच उत्तर नाही आलं. सुबोध आपल्या दोन्ही हाताने जोर लावून उठण्याचा निष्फळ प्रयत्न करू लागला. पवन अजून त्याच्या पाठीवर पडून होता. सुबोध अजून दहा एक मिनिट गप्प बसला. पण आता त्याचा त्रास वाढला होता. बाहेरील अंधार पण वाढला होता.
“झोपालस की काय? उठ ना मला श्वास घ्यायला अडचण होत आहे” सुबोध रडकुंडीलाला आला होता.
“अरे उठ ना, उठ” सुबोध बडबडत सुटला.
अचानक मागून एक सुबोधच्या तोंडावर आला. त्या हाताची पकड घट्ट झाली. झटपट करत त्याने मान मागे वळवून पाहिलं. एक धारदार चमकणारा चाकू त्याच्या दिशेने वेगात येत होता. चाकूच्या चमकदार पणामुळे नकळत सुबोधचे डोळे मिटले गेले. सुबोध काही बोलणार एवढ्यात त्या हाताची त्याच्या तोंडावरील वरील पकड अजून घट्ट झाली, सुबोधच्या नाकपुड्या फुगल्या, डोळे मिट्ट झाकले गेले, मानेच्या शिरा ताठ झाल्या.
सप… सप… सप… सप… सप… आवाज खोलीत घुमला. पवन तसाच उठला. तो अजून सुबोधच्या बोच्यावर बसून होता पण सुबोध आता शांत पडून होता. न हालचाल करता. पवनच्या चेहर्यावर रक्ताचे शिंतोडे उडाले होते. सुबोधच्या पाठीवर त्या धारदार चाकूच्या खुणा होत्या. चार पाचवेळा तरी तो चाकू सुबोधच्या मानेतून आरपार झाला असेल. कारण त्याच्या मानेला मोठी खोप पडली होती.
पवन डोळे मोठे करून समोरच दृश्य भान हरपून पाहत होता. सुबोधच्या मानेतून रक्ताची धार लागली होती. गादी वरील चादर रक्ताने माखत होती. एकाबाजूला चादरीत सुबोधच्या मानेतील रक्त पाझरत होत आणि आणि दुसर्या बाजूला पवनच्या हातातील चाकूच्या टोकातून थेंब थेंब रक्त पडत होत.
शून्यात नजर हरवून पवन अजूनही तसाच बसला. त्याला घाम आला होता. चेहर्यावरील शिंतोड्यांचे थेंब झाले होते. तेच थेंब त्याच्या चेहर्यावरून ओघळत खाली त्याच्या छातीवर आले. त्याच्या गोलाकार छातीवरून ते थेंब सुबोधच्या पाठीवर टिपकत होते. बाहेरील वातावरण जस गडद झालं होतं तस आतलं वातावरण पण काळ झालं होतं.
“मी केलं, मी केलं, हे मी केल” अस काहीतरी तो पुटपुटत होता. “कुणाला ही संशय नाही येणार हा खून मी केलाय सगळ्यांना हेच वाटेल की ह्या घराने माझ्याकडून करवून घेतलाय, इथल्या भुतांनी. काही ही वेगळी धडपड न करता सगळी प्रॉपर्टी माझ्या नावावर होईल.”
एक भेसूर हास्य त्या खोलीत त्या घरात घुमु लागलं, त्याचबरोबर बाहेर विजांचा जोरदार कडकडाट झाला. बाहेरील काळ्या ढगांतून जोरदार वीज कडकली. विजेच्या कडकडण्यामुळे संपूर्ण घर प्रकाशात उजळून निघालं.
बाहेर विजांचा जोरदार कडकडाट झाला. बाहेरील काळ्या ढगांतून जोरदार वीज कडकली. विजेच्या कडकडण्यामुळे संपूर्ण घर प्रकाशात उजळून निघालं. विजेचा लोळ अंगणात नाही तर पवनच्या अंगावर पडावा तसा पवन झोपेतून उठला. अगदी घामाघूम झालेला. त्याने आपले हात डोळ्यासमोर केले. दोन्ही पंजे, नखं पाहू लागला, सगळं काही व्यवस्थित होत. फक्त बाहेरचं वातावरण बदलल होत. त्याने स्वप्नात पाहिलं तस काळ, ढगाळ आणि विजेच्या गटागटाने भरलेले.
अचानक काहीतर लक्षात आल्या सारखं त्याला झालं आणि बेडवर उठला. दूर झाला. गेल्या काही दिवसांपासून त्याला विचित्र स्वप्न पडत होती. पण कालच स्वप्न अभद्र होत. त्यात स्वप्नात पाहिलेलं ढगाळ वातावरण प्रत्यक्षात होत. जोरात धावत जिना उतरत सुबोधच्या खोलीत गेला. जोरात श्वास घेत तो सुबोधच्या खोलीत चौकटीत उभा होता. सुबोध झोपला होता. सुबोधच वर खाली होणार पोट त्याचे श्वास चालू असल्याची खात्री देत होत. तो सुबोधच्या जवळ गेला.
डोळे मिटून सुबोध शांत झोपला होता. बाजूच्या टेबलवर त्याची डायरी पडली होती. उघडी. खरं तर तो वाचणार नव्हता पण त्याची नजर पानांमधून अर्धवट बाहेर आलेल्या फोटोकडे पडली. पवन आणि सुबोधचा फोटो होता तो ज्यात पवनने सुबोधला खांद्यावर उचलून घेतलं होतं. नकळत पणे त्याने ती डायरी उचलली आणि तो वाचू लागला.
सगळं काही संपल्यासारखं वाटत होतं. काही कळत नव्हतं. अस वाटत होतं की आता मी आयुष्यभर एकटा राहणार. कसाबसा दिवस ढकलत होतो. आनंद, उत्साह, समाधान, मोकळेपणा, आशा, महत्त्वाकांक्षा, सुख सगळं कसं एखाद्या पोकळीत शोषून घेतल्यासारखं कोठच्या कोठे गेलं आहे अस वाटत होतं. सगळ्या ईच्छा आकांक्षा मेल्या होत्या. माणूस जगतो तो आपल्या माणसांसाठी पण माझं आता कोणीच नव्हतं. आई बाबा गेले. मला कायमचे सोडून. पवन पण दूर होता. विदेशात.
पण तो आला. माझ्यासाठी. सगळं काही सोडून इथे स्थायिक झाला. तसं तर तो माझा काका आहे. मी लहानपनी त्याला काका बोलायचो. मी त्याला काकाच म्हणायचो पण एकदा त्याने मला नावाने हाक मारायला सांगितल, तेही अरे-तुरे. म्हणाला की आपलं नात मैत्रीचं आहे! मग मी पण त्याला काका ऐवजी पवन म्हणायला लागलो. पावन पण मला मित्रासारखा आहे. तो मित्रच आहे माझा. जेव्हा जेव्हा तो विदेशातून यायचा माझ्यासाठी काही ना काही भेटवस्तू घेऊनच यायचा. तो विदेशात शिकायला गेलेला.
आमच्या गावातून विदेशात शिकायला जाणारा तो पहिला होता. त्यानंतर त्याला नोकरी पण तिथेच मिळाली. आख्या गावाला त्याचा अभिमान होता. माझ्या आई-बाबांना त्याचा अभिमान होता. मला पण आहे अभिमान त्याचा. जेव्हा केव्हा तो विदेशातून घरी यायचा तेव्हा तो मला जवळ घ्यायचा, माझ्या गालावर हात फिरवून गालगुच्चे घ्यायच, माझी पापी घायचा. पवन आला की तो, मी, बाबा पोहायला जायचो, तेही भर थंडीत. कधी कधी आम्ही दोघे जायचो पोहायला. बाबांची नजर चुकवून तो मला न्हयायचा.
तो असला की आम्ही वर एकत्र झोपायचो गच्चीवर. मला खूप आवडायचं त्याच्या बरोबर वेळ घालवायला. मी नेहमी पवनची वाट पाहत असायचो. आई-बाबा अपघातात गेल्यावर ही मी त्याची वाट पाहत होतो. तो आला. सगळं सोडून माझ्यासाठी आला. मी शुद्धीत नव्हतो तेव्हा त्याने माझं सगळं पाहिलं. माझ्या आई बाबांचं कार्य केले.त्याची नक्कीच खूप धावपळ झाली असणार पण मला कधी बोलून नाही दाखवलं त्याने.
इस्पितळातून आम्ही इथे नवीन घरात आलो. त्याच काम सांभाळून त्याने माझी काळजी घेतली. त्याला सलग बाहेर फिरायची सवय तरीही तो आज माझ्यासाठी घरी थांबून काम करत आहे. मला दिसत तो ही काळजीत असतो, पण नाही मला कधी बोलत तो. आता आम्ही दोघेच आहोत या घरात. एकमेकांना सोबती. मी लवकर बरा होईल. त्याच्यासाठी. जेणेकरून त्याला माझा त्रास नाही होणार. त्याने जे जे केले त्याची मी परतफेड नक्कीच करेन.