अझलान निपचित पडला होता. अचानक त्याला जाणवलं खिडक्यांची हालचाल जाणवली. कोणी तरी आत आलं अस वाटत होतं त्याला, पण तो उठू शकत नव्हता. त्याचा अशक्तपणा त्याला उठू देत नव्हता. त्याच्या डोळ्या समोर धूसर पण जाणवत होता. त्याच डोळ्यातून त्याला तो चेहरा दिसला. जो दुपारी दिसला होता. तो चेहरा परत हासत होता. त्याला आपलं पोट जड वाटत होतं. कोणी तरी त्याच्या पोटावर बसलं होत.
ती आकृती अझलानच्या पोटावर बसली होती. अझलान काही बोलणार एवढ्यात त्याच्या ओठावर बोट आलं. ते त्याच स्वतःच नव्हतं. त्या आकृतीच होत.
“शुऊऊऊऊ” आवाज खोलीत घुमला.
ती आकृती खाली वाकली. अझलाजवळ चेहरा घेतला. काही इंचाच अंतर उरलं होत दोघांत.
अझलानच्या ओठावर त्या आकृतीने ओठ टेकवले. तप्त! खूपच तप्त ओठ होते. अझलानला तरतरीत आली. त्याला ती उष्णता जाणवली. आपली ओठ आता पोळतील की काय अस वाटू लागलं अझलानला. तरीही त्यांने आपली जीभ समोरच्या तोंडात सरकवली. ती पण तशीच तप्त. अझलान आपली जीभ पाठी घेणार तेवढ्यात समोरच्या जिभेने पकड घट्ट केली. पण त्याने अझलानला जीभ मागे नाही घेऊ दिली.
अझलानने हात उचलले पण समोरच्याने आपल्या दोन्ही हातांनी त्याचे हात एक झटक्यात त्याचे हात खाली झिडकारले. अझलानची परत हात उचलायची इच्छा झाली नाही. पण त्या आकृतीने हात उचलले आणि अझलानच्या छातीवर रूतवले. त्याची भरगच्च छाती त्याने पकडली. त्याची पकड एवढी मजबूत होती की ती लाल झाली. निप्पल्सचा गुलाबी रंग फिका वाटेल असे बोटांचे लाल वण उठले होते.
समोरचा जोर लावून अझलानला किस करत होता आणि जोरात अझलानचे बॉल दाबत होता. समोरच्या आकृतीने आता आपले ओठ खाली सरकवले आणि त्याचे गाल चाटत चाटत तो अझलानच्या उभारावर आला. तोंड उघडत त्याने ते गोळे आपल्या तोंडात कोंबले. आज जणू तो ते खाऊनच टाकणार होता अशा वेगाने तो चोखत होता.
“उमममहहजज अम्मम्म्म आहहहहह उंम्म्म”
समोरची आकृती आणि अझलान दोघे ही आवाज करत होते. अझलानची केसाळ छाती ओली झाली होती. त्या आकृतिच्या लाळेमूळे. ती आकृतीने मान वर केली. चोखून चोखून त्याने अझलानचा एक बॉल लाल केला आणि आता त्याने दुसर्याकडे मोर्चा वळवला. आपल्या दोन्ही हातांनी त्याचा दुसरा बॉल पकडला. घट्ट. अझलानच्या छातीचा मांसल भाग त्याच्या मुठीतून वर आला. त्याच भागावर त्या आकृतीने आपले दात रवले.
अझलान उसळला. पण त्याने आपले दाताच्या चिमटीत पकडलेले निप्पल सोडले नाही. थोड्यावेळाने ती आकृती खाली सरकली अझलानच्या वेगवेगळ्या अंगावर बहरलेल्या घामाच्या थेंबाना आपल्या जिभेने चाटत. पोट, बेंबी, दंड, छाती, गळा एवढं संपवून त्या आकृतीने मुख्य जागी नजर फिरवली.
खाली दिवाणखान्यात आपलं सामान पसरून टिन्या बसला होता. पीठ गोलाकार पसरून त्याने त्यावर मानवसदृश आकृती काढली होती. बाजूला हळदी कुंकू एका पानांवर ठेवलं होतं. एक नाजूक पण मजबूत काडी हातात घेऊन तो त्या कुंकवात टेकवत आणि त्या पिठावर असलेले आकृतीवर फिरवत.त्याच बरोबर तो काही तरी मंत्र बोलत होता.
इकडे आपल्या दोन्ही हातानी त्या आकृतीने अझलानची पॅन्ट काढली. जुनी खजिन्याची पेटी अलगद उघडावी आणि त्यातील ऐवज डोळे भरून पहावा अशी त्या आकृतीची नजर एक टक त्या अझलानच्या लवड्याकडे बघत होती. त्या आकृतीने अलगद अझलानच्या मऊशार झांटांतून आपली बोट फिरवली. त्याने तसाच हात खाली घेतला आणि त्याचे दोन तांबूसवर्णी गोटे पडकले. अझलानच्या अंगावर शहारे आले. एका हाताने समोरच्याने ते गोटे खेचले तशी अझलानने परत उसळी मारली.
आपली जीभ त्याने परत बाहेर काढली. तो परत आपल्या जिभेची जादू अझलानला देणार होता. एका हाताने अझलानचा अर्धवट ताठलेला दांडा मागे सारला. मागे सारून त्याच्या पोटाला टेकवला. खाली वाकून आपलं डोकं अझलानच्या जांघेत घुसवल. आपले दोन्ही गाल दोन्ही जांघेच्या कात्रीत फसवून तो एक वेगळीच अनुभूती अनुभवत होता. सुगंध. एका मदानकुमारच्या जांघेतील वास त्या आकृतीला सुगंधाप्रमाणेच होता.
“कोण आहे?” अझलान बडबडला.
पण त्याला उत्तर नाही मिळाल. त्या आकृतीने त्याच्या प्रश्नाकडे दुर्लक्ष करत अझलानच्या गोट्यावर वर लक्ष दिलं. कोन असलेल्या आईसक्रीम वरचा गोळा जसा चाटावा तसा ती आकृती चाटू लागली. वर खाली वर खाली जीभ फिरवून आस्वाद घेत. अझलानचा हात पण आपोआप त्याच्या छातीवर फिरू लागला.
अझलानच्या गोट्यावरील कोरडी खरबुडीत कातडी ओली झाली. गुळगुळीत झाली. इकडे अझलानचा दांडा वाढला होता. त्याचा गुलाबी सुपाडा त्याच्या सुंता केलेल्या त्वचेतून बाहेर आला आणि बेंबी जवळ टेकला. त्याच्यातून निर्माण झालेला पारदर्शक चिक पोटावर पसरत होता. थेंब-थेंब.
आईस्क्रीमचे गोळे चाटून झाल्यानंतर आता तो चोकोबार चोखायला निघाला. त्या आकृतीने अझलानचा लंड हातात घेतला. अझलानचा जाड ताठलेला लंड कसाबसा त्याच्या हातात मावला. आपल्या हाताची पकड घट्ट करत त्याने तो लंड सरळ उभा केला. ती आकृती अझलानचा लंड तोंडात घेऊन चोखू लागली. समोरचा तोंडात जाईल तितका लंड आत घेऊन अझलानला सुखी करत होता.
“उफफ्फ उफफ्फ” अझलानच्या तोंडातून आवाज निघाला. अझलानच्या लवड्याला आलेला सगळं पारदर्शक चिक त्या आकृतीने गिळला. आपली लाळ त्या लंडावर पसरवत त्याने अझलानची कातडी खाली खेचली. संपूर्ण मांसाचा दांडा त्या आकृतिच्या तोंडात होता. अझलान जरा कण्हला आणि त्या आकृतीने त्याचा लवडा तोंडातून बाहेर काढला.
“सक ईट बीच!” अझलान गुंगीत म्हणाला. तो स्वतःचे निप्पल चिमटीत पकडून होता.
इकडे टिन्याने एक लिंबू हातात घेतला. सुरीने त्याचे चार भाग केले. दोन भाग हळदीत ठेवले आणि उरलेले कुंकवात. आपल्या पिशवीतून निळा धागा काढला आणि त्या लिंबाच्या चारी फोडी एकत्र करत त्या धाग्याने बांधल्या.
त्या समोरच्या आकृतीला चेव चडला. ती वेगाने आपलं डोकं वर खाली करत होती. अझलानचा लंड समोरच्याच्या पडजीभेला टक्कर देऊन आत घशात जाऊ पाहत होता. गहहह घह्हहस उह्हहह ती आकृती आवाज काढत होती. घशात लाळ आणि अझलानचा चिक यांच्या मिश्रणामुळे तसा आवाज येत होता. आपल्या डोळ्यातील पाणी गाळत ती आकृती अझलानचा लंड चोखत होती.
तशीच तिने नजर वर अझलानच्या चेहर्यावर टाकली. आपले ओठ दातात दाबत तो घट्ट डोळे मिटून होता. स्वतःचेच बॉल तो घट्ट धरून होता. त्याची छाती वर खाली होत होती. “आहहह अहहहह आहहह” अझलानचा आवाज ऐकून त्या आकृतीने लंड तोंडातून बाहेर काढला आणि स्वतः बाजूला सरला. कारंज्यातून पाण्याची उंच धार निघावी तशी एक चिळकांडी अझलानच्या गुलाबी सुपड्यातून निघाली. सगळा चिक अझलानच्या मांडीवर पसरला.
काही वेळाने अझलानला जाग आली. अंगावर मुरलेल्या घामाचे वण आणि मांडीवर पसरलेले चिक पाहून तो लगभग ओरडला.
“ओह शीट नाईट फॉल!”
डोकं पकडत त्याने मोबाईल वर नजर टाकली त्यावरती खूप मिस कॉल पडले होते. त्याने डोळे चोळत मोबाईल उचलला. कोणाचा तरी कॉल येत होता. त्यांने तो उचलला.
“हॅलो… हॅलो आवाज नाही येत… थांब… थांब मी करतो हो… पक्का… बोलो ना आत्ताच करतो.” त्याने त्याने दरवाजा उघडला आणि बाहेर नजर टाकली कोणी नाही याची खात्री करून तो जिना उतरला.
मोबाईलला अजून नेटवर्क नव्हतं येत. त्याला घराच्या मागे जाणारा दरवाजा दिसला. त्याची पाऊले नकळत तिकडे वळली. अझलान हळूहळू पुढे सरकत गेला तास त्याच्या फोनला नेटवर्क वाढत गेलं. तो जंगलात आत शिरला होता. त्या धुक्याने, विचित्र झाडांनी त्याला घेरल होत. अझलान एक जागी थांबला. त्याला संपुर्ण नेटवर्क मिळाला होत. समोरच्या झाडीत चुळबुळ झाली. तो लक्ष देणार एवढ्यात त्याचा फोन वाजला.
झाडीत लपलेली काळी आकृती खाली वाकून त्याच्या नकळत जवळ येऊन गपचूप थांबली. आजची रात्र शुद्ध नाही. नव्हती! ती धुस्कटल्यासारखी, काजळल्यासारखी, डागाळलेली वाटत होती! या रात्रीत कशाचा तरी नव्याने प्रवेश झाला होता…
अझलान त्या जंगलात आला होता. तो धूर, ते धुके ते जे काही होत ते त्याला स्पर्श करत होत. तो पहिल्यांदा या जंगलात आला होता. विचित्र प्रकारे वाढलेली झाडे तशीच उभी होती. जाड खोडात घुबडानी तयार केलेल्या डोल्या तशाच पोकळ होत्या. वर आकाशात साचलेले ढग हळू हळू पुढे सरकत होते. मधेच चंद्रकोर येत आणि लगेच ढगाळ वातावरणात गायब होत. हलकाच वारा वाहत होता. मध्येच एक फांदीची हालचाल पानांचा सळसळत आवाज करत. अझलानचा फोन वाजला. तो तंद्रीतून बाहेर आला. त्याने फोन उचलला.
“तुला बोललो ना मी करतो कॉल म्हणून… मूर्ख आहेस का?”अझलानने पलीकडे असलेल्या माणसाला शिवी घातली.
“अरे मूर्ख तिकडे दिवस आहे म्हणजे इथे पण असेल का? इथे रात्र आहे… नाही… नाही… आपलं काम नाही झालं. पवन खूप हुशार निघाला त्याने सगळी प्रॉपर्टी त्याच्या पुतण्याच्या नावावर केली… हो मी स्वतः कागद पाहिले. एक रात्री मी गेलो होतो त्याच्या पुतण्याच्या खोलीत गपचूप कागदपत्रे पाहिले. सगळं त्या सुबोधच्या नावावर आहे. साला डोकं फिरलाय माझं.” अचानक तो बोलायचं थांबला. त्याला समोरच्या झाडीत हालचाल जाणवली. पण त्याने दुर्लक्ष केलं.
“मला वाटलं मोठ्या घराचा पोरगा पटवलाय पण कसलं काय त्याच्या दादा वहिनीने टांग घातली. मला सोडून जाणार होता तो. पण मी कसाबसा बाटलीत उतरवला त्याला. परत त्याचे दादा-वहिनी गाडीच्या अपघातात मेले मला वाटलं खुदा अपने साथ है। आता तरी तो कायमचा माझ्या जवळ राहील पण त्याचा पुतण्या आलामध्ये. त्याने लंड न लावता माझी गांड मारली.”
परत बाजूला झाडीत चुळबुळ झाली. पण अझलानला ऐकू नाही गेलं.
“नाही… नाही… नाही मी इथे जास्त नाही थांबणार. झवाड्याने घर पण कसलं घेतलं! भुताटकी आहे इथं… हसू नकोस मादरचोद… तुला काय माहीत मी कसा आहे इथे. त्या दिवशी गांड फाटली होती माझी. मी स्वतः मी स्वतः या घरात काहीतरी पाहिलं. काला साया था वो! रात भर घुम रहा था। नाही इथं राहून मला काही जमणार नाही… पवन स्वतः इथलं सगळं विकून तिकडे जायला तयार आहे… त्या पवन आणि सुबोधला परेदेशात आपल्याकडे येऊ दे मग दोघांचा काटा काढू… काय त्यांची प्रॉपर्टी विकत घेणारा माणूस पण मीच बघू?… झवणीच्या तुला काय मग गु खायला ठेवलाय का?… पवनला फसवून लुबाडायचा प्लॅन दोघांचा होता. पण इथे सगळं मीच करतोय त्याला प्रेमात पाडल, त्याचे नखरे उचलले, त्याचा लवडा पण तोंडात घेतला आणि आता त्या सुबोधला पण घेतो चढवून… चूप एकदम चूप आता तूच एखादा माणूस बघ जो त्याची प्रॉपर्टी विकत घेईल. त्या पवनला कसं बाटलीत उतरवायच ते माझ्यावर सोड!”
“घऊउहहहहहहहहहहहह घहहहहहहहहहह उममममहहहहहहहहह”
समोरच्या झाडीतून आवाज आला. अझलान दचकला त्याने फोन कानापासून दूर केला. कानोसा घेत तो पुढे पाऊल टाकल.
“घऊउहहहहहहहहहहहह घहहहहहहहहहह उममममहहहहहहहहह हम्मम्म्मम्म्मम्म.”
परत आवाज आला. खूप अभद्र आणि कर्कश असा आवाज होता. कोणीतरी घशातल्या घशात घुमाव असा. एखादा भला मोठा प्राणी जखमी व्हावा आणि आपल्या शेवटच्या क्षणी त्याने मदत मागावी असा तो आवाज होता.
पाय न उचलत तो काही अंतर पुढे सरकला आणि थबकला. काहीतरी अमंगल, काहीतरी अभद्र, काहीतरी दृष्ट! अझलानला ते जाणवतंय पण त्यावं रूप, दिशा यावा काही अंदाज येत नव्हता! त्याने तो अस्वस्थ झाला! अझलान डोळे बारीक करून पाहू लागला पण धुक्यापार काही दिसत नव्हते.
एका मोठ्या झाडाच्या बुंध्याशी खाली कसला तरी गोळा होता. तो गोळा हालत होता. “घऊउहहहहहहहहहहहह घहहहहहहहहहह उममममहहहहहहहहह हम्मम्म्मम्म्मम्म.” असा आवाज काढत होता.