आमची व्हॅन मागून आली आणि सगळेजण पुन्हा ऐरोलीला स्वातीच्या घराच्या इथे थांबलो. पुढचं शूट पुढच्या शनिवारी मुंबईत होतं. मी स्वाती आणि प्रीतीचा निरोप घेतला आणि घरी गेलो तेव्हा रात्रीचे दहा वाजले होते. फ्रेश होऊन जेवण वैगरे आटोपून अमुला व्हिडीओ कॉल केला तर ती तिच्या कलिग्सबरोबर लंडन बघायला भटकत होती. आज दिवसभर तिच्याशी बोलणं झालं नव्हतं. तिच्याशी बोलून फोन ठेवला आणि झोपायला गेलो पण आजचा दिवस आणि प्रीती डोळ्यासमोरून जाईना.
त्या आठवड्यात मला सोमवारी एका ऍड शूटसाठी तीन दिवस बेंगलोरला जावं लागलं. सोमवारी निघून मी पुन्हा गुरुवारी मुंबईला आलो. शनिवारच्या प्रीतीच्या शूटचं कॅलेंडर, लोकेशन्स, कॉस्चुम मी प्रीती आणि स्वाती दोघीना पाठवलं. माझ्या क्रूला सेंड केलं आणि निश्चिन्त झालो. त्या चार दिवसात माझं आणि प्रीतीचं विशेष असं बोलणं झालं नाही. फक्त कॉस्चुम, थीम आणि लोकेशन्सबद्दल जुजबी बोलणं होत होतं. अमुसोबत न चुकता दर दिवस बोलणं होतं होतं. ती तिकडे मस्तपैकी तिच्या कामात रमली होती पण तिला माझी देखील खूप आठवण येत होती.
शुक्रवारी रात्री सगळ्यांना रिमाइंडर मेसेज टाकून मी झोपी होतो. इतक्यात प्रीतीचा मेसेज आला.
“हाय, जागा आहेस का?”
“हो बोल ना.”
“म्हणजे मी डिस्टर्ब वैगरे नाही करत आहे ना तुझ्या चॅट मध्ये.”
“नाही, नाही मी झोपायलाच जात होतो. चॅट वैगरे नाही करत आहे.”
“अरे रे!’
“का गं? काय झालं?”
“नाही मला वाटलं आज पण चुकून तुझ्याकडून फोटो येईल म्हणून मी डिस्टर्ब करत होते.”
“पाठवू का? पण मग तुलाही पाठवायला लागेल.”
“नको नको. झोप उद्या भेटू सकाळी.”
“बाय.”
“बाय.”
चल म्हणजे हि नॉर्मल झाली तर.. असं मनातल्या मनात म्हणत मी झोपी गेलो.दुसर्या दिवशी सकाळी चार वाजता उठून आवरून पाच वाजता मी तिला घ्यायला गेलो. तिथे स्वाती, प्रीती, स्वातीचा नवरा तिचा सहा वर्षांचा छोटा मुलगा आणि तुषार सगळे रेडी होते. म्हणजे यावेळी कंपनी मोठी होती. तुषार काल रात्रीच त्यांच्याकडे आला होता.
मग यावेळी तुषार आणि प्रीती माझ्या गाडीत आले आणि स्वाती आणि समीर आणि तिचा मुलगा त्यांच्या गाडीतून निघाले. पहिलं लोकेशन होतं गेट वे ऑफ इंडिया. तासाभरात आम्ही सगळे आणि तिकडून माझं क्रू लोकेशनला पोचलं. स्वातीने सगळ्यासाठी नाश्ता आणला होता. तो खाऊन आम्ही सगळे शूटच्या तयारीला लागलो. प्रीती आणि तुषार चेंज करून आले आणि आम्ही सूर्योदयाबरोबर शूट सुरुवात केलं. फोटोज काढून झाल्यावर ते कसे आले हे बघण्यासाठी म्हणून प्रीती मुद्दाम माझ्याकडे यायची आणि कॅमेर्यात वाकून बघताना मुद्दाम तिचे बॉल माझ्या बाहूंना, मनगटांना घासून जायची. आज कसलीही शक्यता कमीच दिसत होती कारण प्रत्येक चेंजसाठी स्वाती प्रीतीसोबत व्हॅनमध्ये जायची.
पहिलं लोकेशन आटोपून आम्ही दुसर्या लोकेशनला पोचलो. तिथे कपडे चेंज करून झाल्यावर प्रितीने मला व्हॅनमध्ये बोलवलं. तिथे सगळेच होते. स्वाती, मेकअप, तुषार वैगरे. प्रीतीला त्या कॉस्च्युमवर माझं ओपिनियन आणि पोझबद्दल बोलायचं होतं. आम्ही उभे राहूनच बोलत होतो. माझ्या डाव्या बाजूला तुषार, उजव्या बाजूला प्रीती आणि तुषारच्या बाजूला स्वाती असे उभे होतो. मी आयपॅडवर त्यांना पोझेसचे रेफरन्स दाखवत होतो. आयपॅड माझ्या डाव्या हातात होतं. प्रीती मला अगदी खेटूनच उभी होती आणि वाकून बघत होती. तिचे बॉल माझ्या उजव्या बाहुला चिकटले होते. मी एक रेफरन्स व्हिडीओ सुरु केला आणि सगळे तो बघू लागले. माझा उजवा हात मोकळाच होता आणि तो प्रीतीच्या मागे होता, बाकीच्यांचं लक्ष नाही हे बघून हळूच मी तो तिच्या नितंबाबावर फिरवला. तिने लेगिंग्ज घातली होती. व्हिडीओ तीन मिनिटांचा होता, त्यात दोन मिनिटं मी प्रीतीच्या गांडीवर मस्तपैकी हात फिरवत होतो. ती देखील ते एन्जॉय करत होती.
गेटवे, मरिन लाईन्स, वरली सी फेस, बैंड स्टॅन्ड, जुहू चौपाटी आणि वर्सोवा बीच म्हणजे सगळं शूट सूर्योदयापासून ते सूर्यास्तापर्यंत समुद्रकिनार्यावर करायचं अशी माझी थीम होती. सगळ्यांना ती प्रचंड आवडली आणि अपेक्षेनुसार फोटोदेखील खूप छान आले होते.
आज मला आणि प्रीतीला कसलीही मज्जा करायला मिळालीच नाही कारण प्रत्येक चेंजसाठी स्वाती प्रीतीसोबत व्हॅनमध्ये जायची. पॅक अप झाल्यावर आम्ही सगळे जायची तयारी करू लागलो. इतक्यात प्रीती माझ्याकडे आली आणि माझ्या हातात काहीतरी देऊन गेली. मी पाहिलं तर ती तिची पॅन्टीज होती. मी ती गुपचुप माझ्या श्री फोर्थच्या खिशात टाकली.
प्रीवेडिंग शूट संपलं होतं आता डायरेक्ट मेहंदी आणि मग लग्न जे दोन आठवडयांनी होतं. सगळं आटोपून घरी पोचायला मला दहा वाजलेच. प्रीतीचा कॉल आला.
“पोचलस का घरी?”
“हो जस्ट”
“गुड, आम्ही पण पोचलोय जस्ट तुषार आज राहून उद्या निघणार आहे.”
“अच्छा.”
“हम्म बायदवे, ती आवडली का?”
“हो… तीच घेऊन बसलोय. पण माझ्या हातानी काढून घ्यायला आवडली असती.”
“बायदवे, आज शूटला मज्जा नाही करता आली ना”
“इट्स ओके मज्जा करायला शूटच कशाला हवं?” मी हसत बोललो..
“तसं नाही रे म्हणजे एकांतात आपण काहीही करू शकतो पण आपल्या माणसांच्या घोळक्यात असताना तसलं काही तरी करणं कसलं थ्रिल असतं ना.?
“हो पण आज तुझी स्वाती ताई बॉडीगार्ड बनून होती तुझ्यासोबत.” मी म्हणालो.
“हा, हा हा चल मग ठेवते भेटू लवकरच.”
“ओके. बाय.”
तो आठवडा माझा पण खूप बिझी गेला. लग्न त्याच्या पुढच्या आठवड्यात पंचवीस तारखेला, रविवारी होतं आणि मेहंदी शुक्रवारी प्रीतीच्या राहत्या घरी म्हणजे विक्रोळीला होती. मेहंदीच्या आदल्या दिवशी म्हणजे गुरुवारी मला स्वातीचा कॉल आला. तिच्याबरोबर काही गोष्टी घ्यायला क्रॉफर्डला जायचं होतं. मला पण जास्त काही काम नव्हतं सो मी तिला क्रॉफर्डला भेटलो. मेहंदीसाठी एक एक करता तिने बरीच शॉपिंग केली, कारण क्रॉफर्डला बायका एकदा घुसल्या की त्यांचं शॉपिंग करून मन भरत नाही हा मला चांगला अनुभव आहे. मी गाडी नेली नव्हती सो मग तिथून आम्ही प्रीतीच्या घरी म्हणजे विक्रोळीला जायला उबर केली. सगळं सामान गाडीत ठेवूनही जागा होत नव्हती, मग स्वाती माझ्या शेजारी मला खेटून बसली. ट्राफिक प्रचंड होतं आणि आम्हाला पोचायला निदान अजून दोन तास तरी लागले असते. इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारता मारता स्वाती डुलक्या घेऊ लागली कारण ती फार थकली होती. तिला म्हटलं खांद्यावर डोकं ठेव आणि झोप. तसं ती माझ्या खांद्यावर डोकं ठेऊन निवांत पडली.
स्वातीबद्दल माझ्या मनात तसले विचार अजिबात नव्हते पण काहीवेळाने माझ्या लक्षात आलं की तिने गाडीत कपल बसतात तशा प्रकारे माझं मनगट तिच्या उजव्या हाताने पकडलं होतं आणि माझ्या डाव्या बाजूला मला बिलगून ती निवांत झोपली होती; यात तिचा उजवा बुब माझ्या मनगटावर दाबला जातोय पण ती झोपल्यामुळे तिच्या लक्षात ते आलं नसावं. मी हळूच तिच्याकडे पाहिलं तिचा पदर थोडा बाजूला गेला होता आणि तिचे दोन्ही बूब्ज उसळी मारत होते. मी माझ्या हाताने तिचा पदर हळूच सावरला इतक्यात गाडी स्पीड ब्रेकरवर जोरात उडाली आणि त्याबरोबर ती जागी झाली.
“आईईई गं!” ती व्यक्तिशी वैतागली, इकडे तिकडे बघत “खूप वेळ झोपले का रे मी? खाली पोचलोय आपण”
“नाही, नाही… झोपायचं तर झोप आता जस्ट सायनला पोचतोय. खूप ट्राफिक आहे. “
“खरंच झोपू का? मला खरंच खूप झोप येतेय.” ती आळसावत म्हणाली.
“खरंच झोप.” असं म्हणत मी माझा डावा हात तिच्या खांद्याभोवती टाकला आणि ती माझ्या छातीवर निवांत डोकं ठेऊन पुन्हा झोपी गेली.
स्वातीची आणि माझी मैत्री खूप निखळ होती त्यामुळे तिला किंवा मला त्याचं जास्त काही वाटलं नाही. तासाभरात आम्ही प्रीतीच्या घरी म्हणजे विक्रोळीला पोचलो. मी वर गेलो नाही. स्वातीला बाय करून मी माझ्या घरी पोचलो. तितक्यात वाटेत असताना प्रीतीचा कॉल आला.
“अरे तू इथवर आलास मग वर घरी का नाही आला?” तिने विचारलं.
“खूप थकलो होतो अगं, म्हणून घरी आलो, उद्या येणार आहेच ना मी तिथे.”
“अरे आला असता तर तुला दाखवली असती ना?”
“काय?
“गच्ची?
“काय?
“अरे तिथेच उद्या मेहंदी आहे ना, मग तुला ती जागा दाखवली असती.”
“छे!! गची काय बघायची?”
“मग तुला काय बघायचंय?
“तुला माहितीय.”
“ती हि दाखवली असती, पण तू आलाच नाहीस ना!”
“अम्म, ठीक आहे उद्या बघेन.”
“नुसतं बघणार की शॉट्स पण घेणार?”
“घेणार ना, घ्यायलाच येतोय उद्या.”
“कूल, आय एम वेटिंग.”
“मी”