माझा प्रवास जणू संपला आला होता. एका निर्वाण पोळकीतून मी बाहेर पडणार होतो. आणि मी बाहेर पडलो देखील.माझा चिक गळाला होता एक उंच पिचकारी उडून परत माझ्याच पोटावर आणि थोडीफार आजूबाजूला पडली होती. मी घामाघूम झालो काही क्षणांसाठी नक्की आपल्या सोबत काय घडलं हेच मला कळेना पण जे काही घडलं त्याने एक वेगळीच भावना मनात निर्माण झाली होती. सगळे विचार एका क्षणासाठी डोक्यातून निघून गेले आणि एक पोकळी निर्माण झाली त्या पोकळीत मी होतो आणि बाहेर देखिळो पडलो. पण तो क्षण मला हवाहवासा वाटत होता.
माझे श्वासोश्वास वाढले होते, थोडासा घाम कपाळावर वाचला होता आणि डोळे अजूनही मिटलेले होते मी भानावर आलो. आपला हात साफ केला आणि परत गप्प बसलो रात्रीचे किती वाजले याचा मला अंदाज नव्हता पण अचानक खूप थकवा आलेला. पण झोप नव्हती जाणवत. मी जरा मान वळवून पवन झोपला होता त्या जागेकडे पाहिलं तो शांतपणे झोपला होता.
माझ्या मनात परत तेच नदीवरच्या संध्याकाळचे दृश्य सुरू झाले आणि एक वेगळा विचार माझ्या मनात चमकला. ज्यामुळे पवन आणि मी खूपच जवळ आलो होतो. तो विचार म्हणजे जर मी माझा लंड स्वतःच्या हाताने हलवत असताना मला एवढा आनंद मिळत होता, तो जर आपण निश्चित राहून दुसर्याने हलवला तर किती आनंद होत असेल? हा प्रश्न मला माझ्या त्या संध्याकाळच्या घटनेचे उत्तर वाटत होतं. नक्की पवनला अजून आनंदी व्हायचं असेल! म्हणून त्याने मला माझ्या नकळत लिंग हातात घेऊन हलवायला सांगितलं असेल! पण हे खूप विचित्र वाटतं असेल म्हणून तो माझ्याशी खोट बोलला असेल
डोक्यात तेच विचार चालू होते.रात्र खूप झाली होती. मी केव्हा झोपलो माझं मला देखील कळलं नाही. माझा डोळा उघडला ते माझ्या वडिलांनी मला गदागदा हलवल्या वर! त्यांचे शब्द माझ्या कानावर पडत होते “चल लवकर उठ. पवन निघाला देखील.” आम्ही त्याला जिल्ह्याच्या बस स्टँडपर्यंत सोडायला जाणार होतो. मी आंघोळ न करता तसाच माझ्या वडिलांबरोबर आईबरोबर पवनला सोडायला गेलो. आम्ही सगळे एकाच गाडीत होतो. पण एक वेगळीच अस्वस्थता जाणवत होती. मी सारखा पवनकडे बघत होतो. तो देखील अधून मधून तसाच माझ्याकडे बघत होता. शेवटी आम्ही बस स्टँड जवळ आलो. शहराला जाणारी बस तिथे उभी होती. पवनणे माझ्या आई-वडिलांचा आशीर्वाद घेतला आणि तो माझ्याकडे आला.
त्याच्या चेहर्यावरून तो जरा माझ्या जवळ यायला कचरत होता असं वाटत होतं. मी देखील जरासा गप्पच होतो. काय बोलावं हेच सुचत नव्हतं! पण तो माझ्या समोर आला आणि मी म्हणालो “तू आता परत केव्हा येणार काका?” त्यावर तो म्हणाला, “लवकर येईल मी.” त्यावर फक्त मी मान हलवली. त्याने माझा गालगुच्चा घेतला आणि म्हणाला, “या पुढे मला काका नको म्हणूस पवन म्हण” मी आमच्यात जे काय झालं ते विसरून गेलो आणि एक मोठं स्मित हास्य माझ्या चेहर्यावर आल. तो बसमध्ये चढला आणि बस निघाली. आम्ही त्याला निरोप दिला आता तो परत केव्हा येणार याकडे माझं लक्ष लागलं होतं.
मी त्याची वाट पाहत राहिलो. या सहा काळात मी बर्यापैकी मोठा झालो. किशोरवयीन मुलांना या गोष्टी कळायला हव्यात त्या सगळ्या मला कळाला कळत होत्या. हळूहळू त्या उमजत गेल्या. त्यामुळे पवनबद्दलचे आकर्षण अजूनच वाढत गेलं त्यामुळे नेहमी हलवताना मी त्याचा चेहरा आणि त्याचं त्या रात्रीच शरीर, आम्ही दोघं नदीकाठच्या पाण्यात उभी राहिलेली ती संध्याकाळ डोळ्यासमोर आणून हलवत असे.
मला अजूनही आठवत आहे मी हॉस्पिटलमध्ये असताना पवन येणार, त्या दिवशी एक विचित्र स्वप्न पाहिल. त्यात फक्त आणि फक्त धुकं होत आणि एक खिडकी. धुकं… धुकं… धुकं… आणि फक्त धुकं दिसत होत. खिडकी बाहेर. मी खिडकी खोलून बाहेर गेलो. पण ते धुकं जवळपास नव्हतं. मी जसा जवळ जात तस ते लांब पळत होत. खूपच विचित्र स्वप्न होत ते.
म्हणून मी डोळे वाटेला लावून त्या हॉस्पिटलमध्ये बसलो होतो. तो येणार म्हणून मी फारच उत्साही झालो होतो. पण मी तो उत्साह चेहर्यावर आणून दिला नव्हता, कारण त्या स्वप्नामुळे मला एक प्रकारची भीती वाटत होती. शेवटी पवन हॉस्पिटलमध्ये आला आणि मला इथून घेऊन गेला. हॉस्पिटल नंतर आम्ही एका हॉटेलमध्ये गेलो. फक्त एका रात्रीसाठी राहायला. ती रात्र माझ्यासाठी खूपच स्पेशल होती. कारण त्या रात्री खूप दिवसांनी मी पवनला एवढ्या जवळ पाहिलं. खरंतर याअगोदरही पाहिलं होतं. पण आजची गोष्ट वेगळी होती. खूप दिवसांनी मला त्याचा स्पर्श झाला होता. त्या दिवशी जेव्हा त्याने मला हात लावला तेव्हा त्याच क्षणी अंगात एक वेगळीच शिरशिरी धावून आली. हॉस्पिटल ते हॉटेलपर्यंतचा प्रवास कंटाळवाणा झाला होता म्हणून त्याने अंघोळीचा निर्णय घेतला. तो आंघोळीला गेला हॉटेल तसं जुनाटच होतं त्या जुनाट हॉटेलचे घराचे दरवाजे काहीसे कमकुवत आणि चिरलेले होते त्यात न्हाणीघराच्या दरवाजाच्या एका भोकातून मी पवनच शरीर सौंदर्य न्याहाळत होतो. माझ्या काही जुन्या आठवणी जागा झाल्या.
नळ चालू झाल्याचा आवाज येताच मी न्हाणीघराच्या दिशेला सरकलो. पाण्याच्या मार्याने कुजलेला दरवाजा मधून भेगाळला होता. त्याला लहान सहान फटी होत्या. त्याच एका फटीतून मी चोर नजरीने पाहिलं. मला आत एक मदन कुमार स्वतःच अंगावर पाण्याचा वर्षाव करत दिसला.
त्या छोट्याश्या न्हाणीघरात पवनच गोर अंग उजळत होत. न्हाणीघरातील खिडकीतून मावळतीच ऊन त्यावर पडल होत. पवनने पाण्याचा तांब्या उचलला आणि स्वतःच्या डोक्यावर रिकामा केला. सूर्यप्रकाशत ती पाण्याची धार सोनेरी झाली होती. थंड पाण्यामुळे त्याचे त्वचा आकसली. मला पवनच्या शरीरावरून खाली ओघळणार्या प्रत्येक थेंबाचा हेवा वाटत होता. डोक्याच्या काळ्या केसांतून घसरत पाणी पवनच्या माथ्यावर आलं त्याच्या पसरट कपाळावर पसरत ते त्याच्या धारधार नाकाच्या शेड्यांवरून थेंब थेंब टिपकू लागलं.
डोळ्यावर पाणी पडताच पवनने पापण्या चाचपल्या. काही थेंब चोर पावलांनी नाकाला धरून चोरून त्याच्या मिशीत शिरले. नक्कीच ते गुदगुदुन थरथरले असणार! कोणी पण त्याच्या मिशांच्या स्पर्शाने असच थरथरल असत. मिशांमधून ओघळत ते थेंब ओठांवर थांबले. ओठांबरोबर तेही गुलाबी झाले. त्यानं खाली जाण्याची इच्छा नसावी, तेवढ्यात पवनचाने स्वतःच्या चेहर्यावरून हात फिरवला आणि ते थेंब खाली घसरले.
घसरले ते जाऊन सरळ छातीवरील केसात जाऊन अडकले. काही थेंबानी तर सरळ त्याची स्तनाग्रे पकडली. भरदार गोलाकार छातीवरून ते निप्पलच्या टोकावर जाऊन अडकले. एखादया हिर्या प्रमाणे ते सूर्यप्रकाशात चमकत होते. छातीवरून खाली केसांची रांग पकडत ते थेंब सपाट पोटावर आले. बेंबीची दरी पार करत ते पुढे गेले. ओटीपोटी वरून रांगत ते खाली सरकले. पण बेचारे पवनच्या अंडरवेअर मधेच जिरले. मी तिथे असतो तर केव्हाच ती अंडरवेअर ओढून काढली असती.
पवनने अजून एक तांब्या डोक्यावर रिकामा केला. त्या तांब्याने पवनची अंडरवेअर ओली केली. पवनने दोन्ही हातांनी अंडरवेअर खाली खेचली. इकडे पवनने साबण हातात घेतला आणि आपल्या अंगावर चोळू लागला. साबणाचा गंध न्हाणीघराच्या फटीतून बाहेर आला.
पवन खसखसून साबण लावून अंग रगडत होता. त्याने परत अंगावरून पाणी ओतले आणि सगळ्या साबणाचा फेस खाली ओघळला. त्याच्या गोल गरगरीत दंडावरून फेस घसरत मनगटावर आला नि खाली पडला. त्याच्या गोर्या बाहुवरील हिरव्या शिरा स्पष्ट दिसू लागल्या. त्याच गोर्या हातानी पवनने आपला लवडा धरला आणि पाण्याने चोळू लागला. पांढर्या फेसातून काळा लंड डोकावू लागला. कधी गोट्या रगडत तर जांघेतून हात पाठी पुढे केला. स्वतःच्या मांड्यावरून तो आपले हात फिरवत फेस खाली सारत होता. परत पाण्याचा तांब्या सरळ लवड्यावर ओतला.
मावळतिच्या ऊन्हात दोन गोट्यावर ओनवा झालेला लवडा चमकत होता. त्याच्या गुलाबी सुपाड्यावर असलेली थेंबाची रांग काही पुढे सरकत नव्हती. तांब्यावर तांबे रिकामे होत गेले आणि पवनची आंघोळ आटपत आली.
निळ्या पांढर्या आडव्या पट्ट्या असलेला टॉवेल कमरेला करकचून गुंडाळून पवन बाहेर आला. त्याने एका हाताने आपले केस झाडले. त्याचे शिंतोडे चारी बाजूला उडाले. काही माझ्यावर उडाले. त्याच्या त्या गोर्या पाण्याने भिजलेल्या देहाकडे मी पाहतच बसलो होतो.
पवनने दिवे घालवले आणि एका कुशीवर सोफ्यावर आडवा झाला. मी पण बेडवर पडलो. मी त्याला एकत्र झोपण्याचा आग्रह केला होता, पण माझ्या सोयीसाठी नकार दिला. हॉटेल वरची ती रात्र मी कशीबशी झोपत काढली, पण मला माझ्या पुढच्या रात्री अशा बेडवर एकट्या झोपत नव्हत्या काढायच्या मला त्या बेडवर माझ्याबरोबर पवन हवा होता, माझ्या कुशीत.
एक वेळ अशी होती आम्ही एकत्र येण्यासाठी आसुसलेलो होतो, एकांताची संधी शोधत होतो! जरा संधी मिळताच तिथे एकमेकांना बिलगत होतो. पवनच्या सहवासात भारावलेली ती वर्ष! आज पवन नाही, आज ते भारावले पण उरलं नाही म्हणून काय झालं! ते क्षण मी उत्कटतेनं अनुभवले आहेत; त्या दिवसांचा आनंद पुरेपूर भोगलेला आहे तो कसा विसरायचा? प्रेमाच्या अनुभूतीनं हळवे झालेले ते दिवस! अशा आठवणींवर तर माणूस पुढं सारं सोसू शकतो ना! त्या रात्री अशाच आठवणी माझ्या डोळ्यांसमोर फेर धरू लागल्या होत्या. त्यातली एक खास आठवण म्हणजे आम्ही नदीकाठची आठवण आणि दुसरी म्हणजे जेव्हा तो सहा महिन्यांनंतर घरी परत आला ती!
आम्ही गाडीतून पवनने घेतलेल्या नवीन घराकडे निघालो. घराच्या जाणार्या वाटेत आम्हाला गाडीतून येताना एक खूप झाडी असलेल जंगल लागलं होत. जसे आम्ही पुढे जात गेलो थोड्याच वेळात रस्त्याला लागून एक दगडी भिंड सुरू लागली. बंगला जवळ आला. पवनने हॉर्न वाजवताच एका माणसाने प्रवेशद्वार उघडून दिल. लोखंडाच गंजलेल ते प्रवेशद्वार मोठा आवाज करत मागे सरकल. पवनने माझ्याकडे पाहून मोठी स्माईल दिली. त्याचे दात चमकले.
हळू हळू घराचा काहीसा भाग आम्हाला दिसू लागला पहिल्यांदा पाहणारा कुणीही माणूस ओळखू शकेल की हे घर भारतीय शैलीतले नक्कीच नाही त्याचे बांधकाम हे लाकडाचं होतं.
आत शिरताच मला ते घर दिसल. दोन मजली मोठं घर होत ते. त्याच्या बाजूला हिरव्यागार गवताची वाढ झाली होती. प्रवेशद्वारापासून एक वाट त्या घराच्या दरवाजापर्यंत जात होती. त्या वाटेवर गवत नव्हते फक्त वेगवेगळ्या रंगाचे दगड होते. खूपच जून वाटत होतं ते घर. मी निट त्या घराला निहाळू लागलो. सफेद रंग आणि हिरवट झालेली कौल अस काहीस होत ते घर. घराचं बांधकाम भारतीय शैलीतील नव्हतं.
घराचा जास्तकरून भाग हा लाकडी होता. ते घर एका मानवी चेहर्या सारखं वाटत होतं. दिसायला तर विचित्रच होतं आणि आता तर घरात गेल्यावर अजून काहीतरी विचित्र ऐकायला मिळणार होत.